เพื่อนที่ชื่อเหงา

posted on 19 Apr 2009 19:57 by howtohuman

      ผมเริ่มเดินทางไปรอบ ๆ ในพื้นที่ ที่ผมไม่เคยไป มันเป็นการหลอกตัวเองว่าผมมีอะไรทำ ตอนนี้ผมอยู่กับเพื่อนเก่าคนหนึ่ง  ที่ห่างหายผมไปนาน

    "เหงา" เพื่อนผมคนนี้เคยหายจากผมไปเป็นเวลาพักใหญ่ ก่อนที่จะกลับมาหาผม  และรู้สึกว่าเพื่อนผมคนนี้คงคิดถึงผมมาก  เขากอดคออยู่กับผมมาตลอดระยะเวลาที่ผ่านมานี้เสมอ

      ผมไม่รู้ว่าจะรักเขา หรือ จะผลักเขาออกไปให้ไกลดี  ในเมื่อบางครั้ง ผมรู้สึกว่า เวลาอยู่กับเพื่อนคนนี้ทำให้ผมมองโลกเปลี่ยนไปเช่นเดียวกัน  คุณเองก็คงเคยมีเพื่อนคนนี้ใช่มั๊ย? ........คุณจะกอดเขาไว้กับตัว หรือจะผลักไสเขาออกไปไกลๆกันล่ะ

      ผมนั่งกินราดหน้าหมี่กรอบอยู่กับเหงา
  
      !!!ให้ตายสิ ผมไม่เคยรู้มาก่อนเลย ว่าร้านราดหน้าต้นซอยที่ผมเดินผ่านไปผ่านมามันอร่อยแบบนี้

      เหงายิ้มเบาๆ และพูดว่า "ไม่ใช่นายไม่รู้หรอก เพียงแต่นายไม่เคยสนใจมันต่างหาก"
     

 ผมยิ้มตอบไม่ได้กล่าวอะไร เพราะผมได้แต่ผ่านไปมาไม่เคยสนใจมันจริงๆ นั่นล่ะ

       เหงาบอกให้ผมลองมองสิ่งรอบข้าง  ผมพบว่าเวลาอยู่กับเหงาทุกอย่างมันดูน่าสนใจไปหมด  นี่ผมมองข้ามเรื่องราวที่อยู่ในสิ่งต่างๆ เหล่านั้นผ่านไปนับไม่ถ้วนเลยนะ  หากเหงาไม่สะกิดให้ผมลองดู

  
      "............."
       "............." 

    ผมได้ยินเสียงจิ้งหรีด !? ไม่น่าเชื่อว่าในเมืองแบบนี้ยังมีเสียงจิ้งหรีดอยู่อีก
      
       "เสียงจิ้งหรีดนี่ ทำไมฉันไม่เคยได้ยินเลย?"
        เหงายิ้มไม่ได้ตอบคำถามผม แต่กลับตั้งคำถามของตัวเอง
        
       "นายเคยสงสัยไหมว่า ผู้คนมากมายที่เห็นอยู่ เขามุ่งหน้าไปที่ไหน ไปทำอะไรกัน"
 
         ".........อืม...ไม่รู้สิ" ผมตอบ

         "นายรู้เหรอ?"

         "ฉันก็ไม่รู้หรอก เพียงแต่พวกเขามีภาระ มีความหวัง มีจุดมุ่งหมาย คนเหล่านี้เลยมองไม่ค่อยเห็นพวกฉันนัก"

          "งั้นก็แปลว่าฉันไร้จุดมุ่งหมายสินะถึงได้มองเห็นนายเนี่ย"

           "ก็..คงงั้นล่ะมั้ง" แล้วเราก็หัวเราะออกมาพร้อมกัน


            
       พวกเราเดินผ่านผู้คน แม่ค้า คนกวาดถนน คนจรจัด ยามหน้ามหาลัย และหยุดพักตรงสนามกีฬา ข้างมหาลัย  ที่นี่มีคนมานั่ง เป็นคู่ เป็นกลุ่มเยอะพอควร

       แต่ผมมองไม่เห็น เพื่อนๆของเหงาเลยสักคน
ทั้งๆ ที่ ที่นี่ดูค่อนข้างอ้างว้างพอตัวเลยทีเดียว
      
       "ที่ที่โดดเดี่ยว แบบนี้ทำไมไม่เห็นมีเพื่อนนายเลยสักคน?"
       
       "เพื่อน ๆ ฉันอยู่รอบตัวทุกคนเสมอล่ะ เพียงแต่พวกเขามองไม่เห็นหรอก อีกอย่างพวกฉันน่ะ ไม่ได้มาอยู่ในที่ ๆ โดดเดี่ยวแบบนี้อย่างเดียวหรอกนะ แต่เราอยู่ทุกที่ที่มีความเหงา"

         "งั้น  พวกนายก็เป็นคนทำให้เกิดความเหงาขึ้นน่ะสิ"

         "ไม่หรอก...ความเหงาน่ะ เกิดขึ้นจากความอ้างว้าง ความเปล่าเปลี่ยวของคนๆ นั้นต่างหากล่ะ ความเหงาน่ะทำให้คนอ่อนแอ คนเราอยู่ไม่ได้หรอก จึงต้องอยู่กับเพื่อน อยู่กับครอบครัว อยู่กับงาน เกมส์ โทรทัศน์ โทรศัพท์ หรืออะไรก็ตามที่ทำให้คลายความเหงา  เพราะฉะนั้น เดี๋ยวนี้ จึงไม่มีใครเห็นพวกเรา หรือรับฟังพวกเรา"  เหงาตอบ

     "ทั้งๆ ที่นายมีเรื่องคุยกับเขามากมายเนี่ยนะ"

      "อืม....คนเราเดี๋ยวนี้ไม่ค่อยมีเวลาให้ตัวเองหรอกนะ เราให้เวลากับคนรอบข้างและ สิ่งต่างๆ มากมาย แต่กลับไม่เคยมีเวลาให้กับตัวเอง พวกเขาเลยไม่ได้ยินเสียง ของพวกฉัน"

       ผมลอบมองเหงา เขาทอดสายตายาวไปด้านหน้า อย่างไม่มีจุดหมาย  ผมเห็นด้วยกับเหงา ที่คนเราให้เวลากับ ทุกอย่างแต่ หลงลืมที่จะให้เวลากับตัวเอง   เพราะผมก็เคยเป็นเช่นนั้น

       

ผมไม่เคยนั่ง นิ่งนิ่ง และฟังเสียงของเหงาเลยเช่นกัน

 

 

 

                                             

Comment

Comment:

Tweet

เออ คือ เรามาช้าไปป่าวอะ sad smile

แต่ชอบนะ อ่านแล้วให้ความรู้สึกเลย big smile

#3 By Eidolon on 2010-08-12 22:30

ขอบพระคุณมาก คับ ที่เข้ามาอ่านน


รู้สึกดีมาก ๆ ที่มีคนสนใจอ่านคับ

ยินดี จริง ๆ

#2 By ควันธูป on 2010-01-26 16:38


เปนเหมือนกันเลยเน้อช่วงนี้
คุยกะเหงาอยู่บ่อยๆ เหอๆ
เขียนดีจัง big smile

#1 By nareerat on 2010-01-25 17:47